110.تجربیات بچه داری من-1

قبل از بدنیا اومدن تو باران نی نی دایی آرش 2 ماه پیش من بود ... مامانش بعضی وقتا بود بعضی وقتا نبود پس تقریبا مادر بودم:) و حس میکردم همه ی کارای بچه داری رو بلدم! باران بچه ی خیلی خوبی بود ... بجز برای خوردن هییییییییییییییییییییچ صدای دیگه ای ازش درنمیومد! منم فکر میکردم بچه یعنی همین!!! بعدم خوب شب بیداری و اینا اذیتم نمیکرد چون من همیشه شب بیدار بودم و صبح ها هم مامانی میومد باران رو میبرد تا من بخوابم! البته اگه نمیبردش هم بچه هیچ کاری بهم نداشت! فقط بابا مرتضی قبل از اینکه بره سر کار یعنی ساعت 6:30 صبح بیدارش میکرد و تا 7 باهاش بازی میکرد بعدش تا 8 بیدار بود ... برنامه ش کلا این بود که ساعت 4 صبح با جدیت! بیدار میشد و پیف میکرد ! تازه تا بازش نمیکردم پیف نمیکرد! بعد شیرش رو میدادم و میخوابید تا مرتضی بیدارش میکرد و باز ساعت 8 میخوابید ... ساعت 11-12 بیدار میشد شیر میخورد و الی آخر! اونموقع که نوزاد بود اینجوری بود بعدش ساعت بیداریش بیشتر شد ... در کل بچه ی اذیت کنی نبود و یه بچه ی ایده آل برای هر مادری بود:) منم که خوب 2 ماه بچه داری کرده بودم کلی ادعا داشتم! تا وقتی دخترک بدنیا اومد و من فهمیدم همه چیزش با باران متفاوته! اولا که من زایمان کرده بودم و خودم ضعف داشتم و دلم میخواست همش بخوابم! بعدش آمیتیس شب و روزش برعکس بود و من تقریبا صبح که میخوابید با اولین شیر خوردن بعدیش بیدار میشدم و دیگه خوابم نمیبرد! دیگه اساسی داغون بودم ... مرتضی هم که رفت بدتر شد!

شب اول بدنیا اومدن آمیتیس که تا صبح بیدار بودم! بیمارستان آتیه نصفه شب هم ملاقاتی میومد و من میترسیدم یکی بیاد بچه مو ببره! کی به کیه؟! بعدم انقدر حس های مختلف داشتم که تا صبح آمیتیس تو بغلم بود و نخوابیدم!

صبح اومدن گفتن زردی داره باید بستری بشه ... حالا درباره ی زردی بگم ... خیلیا میگفتن زردی فقط برای گرمی خوردن مادر در دوران بارداریه ... ولی من که همش داشتم هندونه میخوردم! پس چرا زردی؟؟؟ خوب این تصور عوام بود ... بعد فهمیدم زردی برای همه ی بچه ها هست ... یه چیزایی بهار بهم گفت درباره ی گلبولهای سفید بزرگسالی که باید شکسته بشن و نوزادی بشن ... برای بعضی ها سریع میشکنه و زردیشون شدید میشه ولی برای بعضی های دیگه کند ه این عمل! آمیتیس بخاطر ناسازگاری خونی ای بود که با من داشت ... من O+ بودم و آمیتیس A+ و هم گروه خونی باباش ... اگر گروه خونیش اُ بود شاید به مشکلی برنمیخوردیم ولی به هرحال! چندین روز درگیر زردی بودیم و باز هم من همش سرپا بودم و بدون استراحتهای معمول زائوهای معمولی! فردای تولد دستگاه گرفتیم تو خونه ... براش یه قطره ی بیلی ناستر نوشت که خیلی هم سخت پیداش کردیم ... همون شیرخشت و سردیجات بود ولی کارخونه ای و طبعا بهداشتی! آقاهه گفت چشم ازش برندارین که یه موقع چشم بندش رو دست نزنه! آخه نوزاد به اون کوچیکی چجوری میتونست اون چشم بند محکم رو کنار بزنه نمیدونم! قبلا - مثلا سر آنیتا - چشم بند خیلی پرپری ای میذاشتن رو چشم بچه که مثلا نور به چشمش نخوره ولی برای آمیتیس مدلش متفاوت بود و خیلی محکم ... یعنی برش که میداشتیم جای کش هاش رو کل صورت و سر بچه مونده بود:( ولی خوب ما که اطلاعات نداشتیم! تا صبح من و مرتضی بیدار بودیم! دوباره صبح خوابم نبرد! تا شب دوباره همین جریان تکرار شد! روز چهارم صبح زود بردیمش آزمایشگاه نیلو برای تست بیلی روبین ... بماند که چقدر بد خون گرفتن ازش که بازم وقتی بردیم بستریش کردیم کلی آزمایشگاهی ها رو دعا کردیم! بیمارستان لاله افتضاح خونگیری میکردن! بیلی روبین بازم بالا رفته بود ... رفتیم پیش دکتر بهرامی و گفت باید بستری بشه! ضمن اینکه من از دکتری به اون معروفی و تبحر انتظار داشتم لااقل یه چیزی اضافه تر از 1 دکتر معمولی بگه ... ولی کاملا ناامیدم کرد! برگشت گفت زیاد باهاش حرف بزنین تا هوشیار شه! منم که ترسو!!! گفتم چی تو بچم دیده که این حرف رو میزنه؟! حتما مشکلی هست! کلی گریه کردم:دی گفتم مهراد بستریش نمیکنم بریم خونه! رفتیم خونه مرتضی داغون بود ولی بخاطر من حرف نمیزد ... بهار از اونور هی میگفت زردی مسئله ی مهمی نیست چرا تو ایران انقدر سخت میگیرین؟ از اینور میگفتن باید بستری شه! در آخر مامان گفت انقدر مرتضی رو اذیت نکن ... بچه ی اونم هست و بخاطر تو داره کوتاه میاد ... خلاصه زنگ زدم بهش گفتم بیا ببریمش لاله بستریش کنیم ... نمیدونم چرا حس کردم لاله میتونه بهتر باشه! شاید چون مرضیه اینا خیلی ادعاشون میشه تو اینکه برای هرکاریشون تحقیق کردن و منم با اعتماد به اونا گفتم بریم لاله ... که در کل فرقی نمیکرد کجا بستری بشه چون دستگاهها مثل هم بود! خلاصه اول تو یه دستگاه 8 لامپه گذاشتن ولی 4 تا لامپش رو روشن کردن ... یادم نیست 4 تا بالایی یا پایینی! ولی باز بالاتر رفت:( فرداش 8 لامپه ش کردن! تا عصرش 8 لامپه بود و عصر که اومده بود پایین تا پس فرداش که مرخص شد 4 لامپه بود ... جایی خونده بودم هر چی بیشتر دفع داشته باشن زودتر زردی از بدن بیرون میره ... همونجا به پرستار گفتم بهش شیر خشک بدین شیرم کافی نیست ... و با این روش با اینکه معمولا بچه ها کلی تو این دستگاه وزن کم میکنن ولی آمیتیس خیلی کم وزنش کم شد ولی بازم مث جوجه شده بود بچه م برای تشخیص زردی انگشتشون رو نقاط مختلف بدن میذاشتن و فشار کمی میاوردن اگه دست رو که برمیداشتن جاش زرد میموند زردی تا اونجا بود و براش یک عددی داشتن ... جالب بود که یه بهیار اینو به من یاد داد و وقتی من بهش گفتم زردیش 11 بوده و دست گذاشت گفت امشب 18 ئه! و فرداش تو آزمایش 18 بود! بعدها فهمیدم تو بیمارستان پاسارگاد دستگاهی دارن که بدون خونگیری تست بیلی روبین میگیره و خوب خیلی راحتتر بود:)

روز هفتم که بالاخره اومدیم خونه ما بودیم و مشکل بدخوابیدن! مامان مرتضی چند روز اومد برای کمک! شب تا صبح ما بیدار بودیم و اون خواب:) میگفت اصلا نشنیدم صداش رو! همه کاریش میکردیم ... تو گهواره ش میذاشتیم که مث ننو بود ... تو کریر تکونش میدادیم ... خلاصه که هرکاری میکردیم اصلا انگار نه انگار! بدقلقی نمیکرد یعنی اذیت نداشت ولی میگفت پا به پای من بیدار باشین! صبح ساعت 4-5-6 یا حتی 7 میخوابید و خوب خواب ما کلا پریده بود! روزای بدی بود ... فکر کنم روز هشتم اینا بود که بردیمش حمام! و اونجا فهمیدیم از لباس درآوردن خوشت میاد و از لباس پوشیدن خوشت نمیاد! بعد از اینکه از مامانبزرگه گرفتمت خیلی شیک نشستم رو مبل تا خشکت کنم و شما جیش کردی در حدی که از من رد شد و رفت از مبل هم رد شد! خوب این شد یک تجربه که تا از حمام میای بیرون اول پوشکت رو بپوشونم:) راستی تو بیمارستان بند نافت هم خشک شد و کنده شد و به ما هم ندادن:( 

روز 15هم بردیمت پیش دکتر سپهر که عمو شهروز معرفیش کرده بود ... دکتر محمد مهدی قدس تهرانی ... فوق تخصص نوزادان ... جفتمون ازشون خوشمون اومد فقط مشکل این بود که مطبشون وحشتناک شلوغ بود و بی نظم ... یعنی اگه ساعت 7 بهمون وقت میدادن و 7 میرفتیم میدیدم به 5-6 نفر ساعت 7 وقت دادن! هرکی زودتر اومد اون میره تو! ولی خداییش تشخیصشون عالی بود ... مشکل دیگه این بود که خیلی سریع حرف میزدن و چون مطب شلوغ بود 5-6 دقیقه بیشتر وقت نمیذاشتن برامون و هیچ توضیحی درباره ی داروهایی که مینوشتن نمیدادن! بارها میرفتم بیرون زنگ میزدم و میپرسیدم که فلان دارو رو چقدر باید بهش بدم؟ یا چند روز؟ سر همین موضوع مثلا سر یک عفونت گوش 10 روز بهت آنتی بیوتیک دادم! در صورتیکه آنتی بیوتیک رو حداکثر 3 روز باید به نوزاد داد! ولی در کل ازشون راضی بودم. از روز 15هم به آمیتیس مولتی ویتامین بیبی جوس دادن که بهار گفت بهش نده! چون شیرخشک میخوره ویتامینهای لازم رو بدست میاره و کاش گوش نمیدادم:( چون آمیتیس سریعتر از سنش رشد میکرد و بعدا فهمیدم شاید بدنش به ویتامین دی بیشتری نیاز داشته باشه و بخاطر همین آمپول د3 تزریق کردیم ... بعد تازه بهم آ+د هم نداد از اول فقط مولتی! 

برای بدخوابیهاش بهمون زادیتن دادن که من از ترسم بهت ندادم! خوب چه کاریه بچه رو با دارو بخوابونی؟ بجز مواقعی که رسما کم میاوردم سعی میکردم بهت دارو ندم ... تازه زادیتن جزو بی خطر ترین آنتی هیستامین هاس ... 

یه شب که با مهسا اینا رفتیم دماوند و شب موندیم کلی اذیت کردی و آخر مهسا گفت بیا بذاریمش تو پتو تکونش بدیم ... گفتم عمرا نمیخوابه ! ولی در راستای ضایع کردن همیشگی من:دی فوری خوابیدی!  به این نتیجه رسیدیم که تو ننو راحت میخوابی و به مامان گفتم بسپره ببینه ننو میتونیم پیدا کنیم؟ عمه فاطی برات چوب ننو پیدا کرده بود و ننو دوخته بود و رفتیم گرفتیم ... برای وصل کردنش هم از یه طرف به لولای در کمد وصلش کردیم و از طرف دیگه به لولای در . و صد جور محکمش کردیم ... بماند که بعدا لولا کشیده شده بود و تا مدتها در اتاقمون بسته نمیشد:دی ولی بالاخره خوابیدی! باورم نمیشد ... خیلی راحت و آروم! بعد از سنگین شدن خوابت گذاشتمت بغل خودم رو تخت ... از اونور به معجزه ی صداهای سفید یا همون white noise پی بردم! سالها زهرای عمه رو مسخره میکردم که واسه بردیا سشوار روشن میکرد تا آروم شه! ولی شما هم با صدای برفک آروم شدی و سفت خوابیدی! از 40 روزگی هم تقریبا کولیکز بهت میدادیم هر 8 ساعت نیم سی سی ... البته از اون بچه های کولیکی نبودی که یه سره جیغ میکشن ولی با کولیکز آرومتر میشدی ... دفعه ی اول برای خرید کولیکز یه عالمه داروخانه رفتیم و پیدا نکردیم تا آخر بابا مرتضی از بومهن برات خرید! اونموقع کار بابا مرتضی پردیس بود. ولی بعدش تو تهران هم بود و دونه ای میدادن و الان هم که به وفور پیدا میشه!

خیلیا برای اینکه بچه شون شبها راحت بخوابه شب میبرنش حمام! ولی شما برعکس بودی!!! شب میبردیمت حمام دیگه نمیخوابیدی!!! اکثر شب ها تا من گریه نمیکردم خوابت نمیبرد! مامانبزرگه به شوخی میگفت خوب زودتر گریه کن تا بخوابه:دی 

یک هفته رفتیم فامنین پیش بابا مرتضی و عین یک هفته شبها بیدار بودی! یک شب رفتیم دماوند تا 2 یکسره جیغ زدی و برگشتیم خونه ... اونجا بود که فهمیدیم غریبی میکنی! جالب بود!!! بچه ی 1-2 ماهه تو جای غریب نمیخوابید!!! بهرحال اینم تجربه ای بود هرچند سخت!

خیلی خیلی سخت بادگلو میزدی ... روزای اول بابا مرتضی حدود 45 دقیقه بلکه بیشتر میزد پشتت و ماساژت میداد تا بادگلو بزنی ... تا اینکه یاد گرفتم بعد از 2-3 دقیقه که نمیزدی میخوابوندمت وقتی بادگلو داشتی جیغ میزدی و تا بلندت میکردم میزدی:)

وقتی سرما میخوردی همون روز اول میبردمت پیش دکتر تهرانی و از همون روز اول بهم آزیترومایسین میداد - که بهم گفتن به هیچ وجه ایرانیشو ندم و بجاش زیترومکس بدم ... در کل دکتر تهرانی خیلی به داروهای ایرانی علاقه ای نداشت - ولی بعدها که بردمت پیش دکتر پروند تا 3 روز اول بهت هیچ دارویی نمیداد و از روز چهارم اگه سرفه ت زیاد میشد یا تب میکردی بهت زیترومکس میداد . 

راستی روش اینکه بفهمیم بچه گوش درد داره یا نه این بود که به کناره های گوش روی گونه و پایینتر تا روی گلو با انگشت کمی فشار میاوردیم اگه درد داشته باشه جیغ میزنه نی نی! یا تو مکیدن مشکل داره ... آمیتیس جیشش هم بوی عفونت میداد که البته همه اینو متوجه نمیشن اصولا!

این فعلا باشه تا اینجا:)